شعر و دل نوشته می خواهم بنگارم خیال بی کلام را حس لحظه ایکه نمی گنجد در بیانبه سکوت رسیده اماز پسِ رنج بودن و نبودنمی خواهم بنویسماز عشق  که مسءله استبرای من  تومانیستی...!هستم؟؟؟به کجا می روم شتابان و آرامدر مسیر بی مقصدکیست که می برد مراکشان کشان و رهاسرگشته ام آشفته امبگوشاید بیاراممدر آغوش صدایتو بشکند بغض این تعارضذهنم پژواک خاطراتگوشهایم دالان بن بست لبانم دروازه های بی عابرچشمهایم شوره زار آبگینهدلم جغرافیای منجمد تو را می خواهدای تمام نا تمامبیاادامه مطلب

در کابوس بی پایان دلتنگی کنار پنجره خیالت می نشینم به دریای دلت می نگرم چگونه آن چنان آرامی وقتی این چنین آشوبم فلور

تووجودی مبهمسرشار از دوگانگیسرگشته بین عشق و نفرتوامانده در مسئلهنه بودت بود استنه نبودت نبودمغروق سکوت در ماوای اجتنابوقت رهایی استبیرون بریز فریاد فروخورده ی واژه های فراموش شده ات تغییر بده لهجه گرادامه مطلب

اشرف مخلوقات دیروز در جا زده ی مستاصل امروز هبوط کرده از عشق لاهوت میخ شده به جبر ناسوت محکوم به تنهایی و سکون در پیچش کلاف عقاید خودساخته، منسوب به خدا افول یافته تر از حیوان مطرودی که می خرامد آزاد، و با تمسخر می نگرد به این بازیچه نیمکره های آلوده به تضاد و اعوجاج رنگها شهودی زمینی و منطقی آسمانی! به راستی، کدام مذهب نسخه رهایی می پیچد؟ کدام عرفان قرص پرواز می فروشد؟ تکانی به خود بده ای وامانده بالا بگیر سرت را بگسل بندهای اسارتت را پاک کن ناخالصی های ذهن مشوشت را اوج بگیر... طی کن ناممکن ها را کنار بزن ابرهای ابهام را ببلع سپیدی نور آنسوی تردید راادامه مطلب

ای کاش در عقب گرد ناممکن زمان کودک می شدم... لحظه ای قلمدوش بر شانه هایی متین چون عقابی؛ بر فراز بلندترین قله ی استوارترین کوه زمین و لحظه ای لمیده بر زانوانی آهنین چون عروسکی؛ گونه هایم آماج رگبار بوسه هایی پرطنین و... می خندیدم می خندیدم می خندیدم فارغ از این دنیای خاکستری غمین پدر.... دلم تنگ است نغمه ی روزگارم؛ نفیر شباهنگ است نبود و بود زندگیم؛ نوسان آونگ است... کاش در عقب گرد ناممکن زمان کودک می شدم آسوده در امنیت آغوشت همین. فلور رضایی 95/2/1ادامه مطلب

از من می گویم

از تو...

منِ من تو را می طلبد

منِ تو از من می هراسد

من در سودای با تو پیوستن

تو در پروای با من یکی شدن

ای متممِ من از من مگریز

آغوش بگشای

آسوده و رها

تجربه کن کمالِ من را

در اعجاز ما شدن....

فلور

95/3/8

در غروبی غم انگیز

آکنده از عطر دریا

خیالت را به باد خواهم سپرد

تا در هر غروب

با هر غم

کنار هر دریا

و وزش هر باد

تا ابد

با من باشی....

فلور رضایی

95/5/11

��

درد دارم

در رگهای سرم واگویه های دلتنگی به جریان درآمده

هزارتوی مغزم مذاب خاطرات را در خود می پیچاند

قلبم وامانده در بهت ترک خوردن

نای تپیدن هم ندارد

چشمهایم دچار خشکسالی

آینه تاریک

هویت زمان مغشوش

چنبره زده ام

در خلسه ای نه چندان خوشایند

و انتظاری موهوم

که می بلعد خوابم را

پل ها فروریخته

تمام مسیرها مسدود است

دیگر تله پاتی هم جواب نمی دهد...

درد دارم

بتم را شکسته ام

فلور

95/5/20

ای سیب

ای نماد مهجور مانده ی عشق

ببخش ما را

که تنها تداعی میکنی برایمان

بوسه و هوس را ...

مفهوم گم کردگانیم

در این عصر شهوت زده

شیطان خود ماییم...

بداهه

فلور رضایی

95/6/8

آدمهای مترسکی

حواهای عروسکی

عشق های شیطانی

سیب های شهوانی

رانده شدگانی سرگردان

در ظلمتی خودساخته

بی هیچ ماوایی

و خدا تنها نظاره گر است...

بداهه

فلور رضایی

95/6/8

حوای تنهایم

چشم انتظار آدم

سیب دزدان را به باغ ممنوعه ام راهی نیست...

بداهه

فلور رضایی

95/6/8

در من طلوع کن ای خواب

تا آرام گیرد

دل شب زده ی بی تاب...

فلور رضایی

95/6/6